วันที่ 22 มกราคม 2555
โดย
ครูบูช
สวัสดีครับ เพื่อนครู สิ่งที่ผ่านมา
เรามักให้มันผ่านไปอย่างไม่มีจุดหมายบ้างมีจุดหมายบ้าง
แต่ส่วนใหญ่ก็มักให้มันผ่านไปอย่างล่องลอย แล้วเมื่อวันหนึ่งมาถึง ผมก็พบว่า
การผ่านไป ก็เท่ากับการย้อนกลับมา
สิ่งที่ผมค้นพบบางท่านอาจรู้จักมันอยู่แล้วก็ได้ เพราะมันคือชีวิตเรา ชีวิตแห่งความเป็นครู
ผมเคยเล่าเรื่องที่ได้ไปพบศิษย์เก่าที่ โรงเรียนเก่าอยู่หลายบทความ
แต่ไม่ลึกซึ้งเหมือนครั้งนี้
ผมได้มีโอกาสอีกครั้ง ในการได้รับเชิญไปเป็นพิธีกร
ในงาน ศรีวิทยาสดใส ก้าวไกลสู่สากล ไปร่วมงานกับเพื่อนครูคนเก่า
เพื่อนร่วมงานที่แสนดี และที่สำคัญได้ไปเจอเด็กๆที่เคยเป็นศิษย์ผมด้วย
คราวนี้ไมใช่แค่ลูกศิษย์ที่เคยสอนหรือจบไปปี สองปีเท่านั้น แต่ลูกศิษย์ที่จบไปแล้ว
เจ็ด แปดปีที่แล้ว ก็กลับมาหาด้วย เพราะรู้ว่าผมจะมา
และสิ่งที่ได้รับก็คือคำพูดที่พูดว่า คิดถึงครูจังเลย คิดถึงครูมาก
คิดถึงครูที่สุด ไม่น่าเชื่อว่า เขาจะยังคิดถึงเราอยู่ แม้จะจบไปนานแล้ว
แม้ว่าผมไม่ได้สอนอยู่ที่นั่นแล้ว และเมื่อเรานั่งคุยกันอดีตที่เราผ่านมาก็ค่อยๆ
เปิดขยายฉายภาพให้พวกเรา ศิษย์กับครูได้เห็น ตรงนั้นไงที่ครูดุเรา
ว่าเงียบได้แล้ว แล้วเราก็หัวเราะกัน ครูอ่ะโคตรดุเลย เสียงมาจากด้านหลัง พวกหนูกลัวจะตายไปเวลาครูดุน่ะ
เหมือนฟ้าจะถล่ม ดุทีเสียงยังกับฟ้าผ่า แล้วก็นั่งขำกัน
แต่คำสุดท้ายก็ประทับใจอยู่ดี แต่ตอนนี้หนูอยากได้ยินเสียงครูดุอีกครั้ง
หนูคิดถึงครูจัง บางคนเจอหน้าก็ถามก่อนเลย ครูหนูเป็นไงบ้าง สวยขึ้นป่ะ
อันนี้รครูจะต้องตอบว่าไงครับ ก็ต้องบอกว่าสวย สวยที่สุด แล้วเธอก็โพสต์ถ้า ครูถ่ายรูปกัน
นาน เจอกันทีนะครู คิดถึงจังเลย บางคนถึงขนาดวิ่งเข้ามากอด แล้วก็ร้องไห้ คิดถึงที่สุด
ผมต้องบอกว่าคำว่า คิดถึงครู ทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจในการสู้งานมากขึ้นอีกครับ
เรื่องที่ผ่านมา ถึง แปดปี กลับเหมือนกับมันเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้ ทุกคำบอกเล่า
ทุกคำบรรยาย มันทำให้เกิดจินตนาการ ความคิด ที่นึกถึงในอดีตที่เราได้สอนพวกเขา
เขารู้สึกได้เมื่อวันนี้มาถึง วันที่เรากลับมาเจอกัน มาพูดคุยกัน
ทุกคนโตขึ้นในการเรียน ทุกคนมีความรับผิดชอบมากขึ้น
แต่สิ่งที่ทำให้ครูอย่างผมรักในวิชาชีพครู ก็คือลูกศิษย์เหล่านี้นั่นเองครับ
ตอนนี้ บางคนก็กำลังจะจบการศึกษา ชั้น ม.6 แล้วก็ได้ที่เรียนที่ดีแล้ว
บางคนก็กำลังเตรียมพร้อมที่จะหาที่เรียนต่อ บางคนก็มีครอบครัวแล้ว
บางคนก็ยังเหมือนเด็กเล็กๆที่ชอบมาคลอเคลียครู ความสุขที่ได้รับ 2 วัน
มันเหมือนกับการเติมพลังให้ผมมากขึ้นถึงอีก 20 ปี เพื่อนครูบางคนบอกว่า ครูบูชดูยิ้มอย่างมีความสุขจังเลยนะ
ก็แน่ล่ะครับ ใครจะไม่มีความสุข ครูคนไหนจะไม่มีความสุขบ้าง เมื่อศิษย์ของเราเอง
ที่นับถือเรา แม้จะไม่ได้เป็นครูประจำชั้น ไม่ได้อยู่ด้วย ตลอดวัน เจอกันแค่บางวัน
วันละ 1 ชั่วโมง แต่กลับจำครูคนนี้ได้ ครูสอนศิลปะแสนโหด แต่ใจดี
สอนมากกว่าวิชาการ คือการดำเนินชีวิต ดีใจครับ ดีใจที่สุดแล้วครับ
เรื่องราวที่ผ่านมา
2 คืนมีมากกว่าคำบรรยาย เพราะเขียนออกมาเป็นตัวหนังสือไม่ได้มันเกิดในความรู้สึกนึกคิดที่เป็นสุขมาก
คุณครูครับสิ่งที่คุณครูทำไปอาจไม่รู้สึกตัวว่าเราสร้างคนไปทำไม
แต่นี่คือความสุขที่คุณครูจะได้รับเมื่อวันหนึ่ง ที่เขาเหล่านั้นยังบอกเราว่า คิดถึงครู
ปฏิทิน
ย้อนวัน ที่ฉันเคยสอนเธอ
* กรุณา Login เพื่อแสดงความคิดเห็น *